Op een diep niveau, creëren we verhalen om een gevoel van continuïteit te versterken in bijna alles wat we doen. Het feit is dat onze hersenen veel informatie ontvangt, in kleine pakketjes. Denk aan het kijken naar een film (bij 30 fps), het feit is dat we een serie foto's te kijken op een zeer snel tempo, en we 'smooth' deze discontinue reeks van beelden in een gestage stroom van visie. We doen dit de hele tijd ... bijvoorbeeld, terwijl ik typ deze zin, mijn ogen zijn op zoek naar het scherm, soms op mijn vingers (ik weet het, dit is een slechte gewoonte te typen ...), ik ben op andere niveaus omgaan met afleidende geluiden van de mensen praten (Ik zit in een cafe, ...). Maar als ik me goed herinner het schrijven van dit vorige zin, ik ben achter met een gevoel dat van veelal een soort van interne monoloog ... ik niet herinneren wat ik zat te kijken.
We 'gladde' veel dingen meer dan in ons leven op deze manier. Wij streven ernaar om enige schijn van 'sense' te vinden in de dingen. Wij willen betekenis zien in oorzaak en gevolg. Dit is waar ons gevoel van het verhaal vandaan komt.
In een historisch onderzoek 1944, 34 mensen - Massachusetts College studenten eigenlijk, maar de daaropvolgende onderzoek suggereert ze konden zowat iedereen zijn geweest - werd getoond een korte film en vroeg wat er gebeurde in. De film toonde twee driehoeken en een cirkel bewegen over een twee-dimensionaal oppervlak. De enige andere object op het scherm was een stationaire rechthoek, gedeeltelijk open aan een kant.
Slechts een van de proefpersonen zag deze scene voor wat het was: geometrische vormen bewegen over een vliegtuig. Iedereen kwam met uitgebreide verhalen uit te leggen wat de bewegingen over gingen. Kenmerkend is dat de deelnemers de driehoeken gezien als twee mannen vechten en de cirkel als een vrouw die probeert om de grotere, pesten driehoek ontsnappen. Plaats van te registreren levenloze vormen, ze denken mensen met levendige innerlijk leven. De cirkel was "ongerust." De cirkel en de kleine driehoek waren "onschuldige jonge dingen." De grote driehoek was "verblind door woede en frustratie."
http://www.wired.com/epicenter/2011/03/why-do-we-tell-stories
Ik heb toevallig een paar experimenten gedaan die betrekking kunnen hebben op dit idee. Lang geleden was ik een student taal (Russisch) en in de greep van de studie voor een aantal testen die ik zocht over een Russisch werkwoord woordenboek. Dit was een alfabetische lijst van de Russische werkwoorden in hun infinitief vorm (dat wil zeggen om te eten, om te springen, te huilen, slapen, etc.). Ik begon het lezen van deze lijst van infinitief werkwoorden zo snel als ik kon, en net als bij een oude film projector langzaam versnellen, kon ik de individuele werkwoorden langzaam morph te zien in een stroom ... het resultaat voor mij was dat deze stroom van werkwoorden omgezet in een 'verhaal' (dat wil zeggen een verhaal), als mijn geest probeerde om deze informatie te integreren in een samenhangend geheel.
Het lijkt mij vreemd dat dit weliswaar aantoonbaar zijn aangeboren bij de mens (zeer waarschijnlijk), en de meme van de 'narratieve' is steeds meer ingeburgerd met betrekking tot de manier waarop nieuws wordt gepresenteerd, lijken we verder overgang van verhaal in de gebieden waar het gebruikt om de regel (namelijk: literatuur). Veel van de huidige 'post-moderne' romans neigen naar maskeren, verbergen, klauteren, en zelfs versleutelen van deze 'oude' idee van alleen maar 'een verhaal te vertellen'.
De geheimen van Storytelling: Waarom een We Love Goed Garen
http://www.scientificamerican.com/article.cfm?id=the-secrets-of-storytelling
Waarom vertellen we verhalen? Omdat we willen zijn ondergedompeld
http://www.dosageconsulting.com/questions-collaborators-answer/why-do-we-tell-stories-because-we-want-to-be-immersed
