Ik heb veel van citaten vorm dit Salon.com artikel (het is pretty darn goed geschreven!), En het gaat over een van de onderliggende redenen waarom ik in het onderwijs kreeg in de eerste plaats. Net als bij de auteur, leerde ik literatuur (meestal in mijn eentje ... niet op de middelbare school lessen Engels) liefde. Veel van mijn vrienden en collega-studenten op dat moment had andere belangen ... maar ik kon zien dat het goed bedoeld curriculum, gebaseerd op bijvoorbeeld de oorlog paarden als door middel van slijpen De oude man en de zee, of Ethan Frome de overgrote meerderheid van de studenten naar buiten geduwd van geen verdere literaire interesses.
Voor een leraar ... alleen maar omdat je persoonlijk Hemmingway liefde, is geen geldige reden voor het onderwijs alleen dat voor een literatuur klasse ... Ik Hemmingway ook mooi vinden (tot op zekere hoogte, ...), maar gewoon omdat er mogelijk waarde worden in zijn werken betekent niet dat heb je de mogelijkheid om studenten verbinden met deze objecten die u persoonlijk betrokken zijn bij. Als een zaak van de feiten kan dit leiden u naar het verlies van enige vorm van objectieve visie op wat er werkelijk gaande is in de klas ...
Dit hele onderwerp heeft betrekking op een van de onhoudbare aspecten fop hoe we leren van deze dag ... er is een waardevol hoop dat we kunnen op een bepaalde manier studenten te motiveren of hen helpen ontwikkelen van een liefde voor een verscheidenheid van culturele en esthetische meesterwerken ...
Hoe dat te doen leren iemand om een hoog aanzien of literatuur hebben? In letterlijke zin, kun je niet ... maar je zou in staat zijn om hen te leiden tot water ...
In de tussentijd, er zijn tal van basisvaardigheden die zijn gevallen in de negeren, zoals de noodzaak om de tijd die nodig is om het vermogen om te schrijven met enige schijn van duidelijkheid te ontwikkelen door te brengen, om genoeg elementaire beheersing hebben over het Engels, zodat studenten kunnen uiten zich in een redelijk volwassen manier (dat wil zeggen om te kunnen in een dergelijk schrijven als manier te kunnen aan een college compositie 101 klasse ... of het equivalent master) ...
Dood aan de middelbare school Engels
http://www.salon.com/life/feature/2011/05/10/death_to_high_school_english
Zoals zoveel depressieve, creatieve, zeer luie middelbare scholieren, werd ik gered door Engels klasse. Ik worstelde met wiskunde en had geen interesse in de sport. Science vond ik interessant, maar het vereist studeren. Ik woonde een middelmatig middelbare school in het centrum van Virginia in het midden van de jaren '90, dus er waren geen verheven keuzevakken te stoken mijn artistieke gevoeligheid - geen AP kunstgeschiedenis of Afrikaans-Amerikaanse studies of taalcursussen in het Mandarijn of Portugees. Ik leefde voor Engels, voor het lezen. Ik heb zo veel van mijn puberteit voelen anders en onhandig, en die eerste canonieke boeken die ik las, die eerste ontdekkingen van Joyce, van Keats, van Sylvia Plath en Fitzgerald, waren een openbaring. Zonder hen, zou ik waarschijnlijk hebben zich tot harddrugs, of erger nog, een van die Young Life hoofdstukken zo populair met mijn collega's.
Dus ik zal niet ontkennen dat ik een schuld te danken aan de traditionele high-school Engels klasse, de klasse waarin ik voor het eerst geleerd om literatuur te lezen, om erover te schrijven en erover praten en het reciteren en love it. Mijn Engels leraren waren voor het grootste deel slimme, nadenkende vrouw die hield van boeken en wilde andere mensen helpen te leren om ze lief te hebben. Niets, het leek mij op dat moment, kan zorgen voor een betere klasse. Pas nu, een decennium en een half later, na zeven jaar lesgeven college samenstelling, ben ik begonnen met de mogelijkheid dat het praten over klassiekers zou een diepgaande verspilling van tijd voor de gemiddelde middelbare school student, de student die college-gebonden te overwegen maar niet bijzonder begaafd in brieven of geïnspireerd door de literaire kunsten. Ik ben begonnen af te vragen of dit typisch middelbare school Engels les, het verdelen van haar curriculum tussen gestandaardiseerde voorbereiding van de proef en het lezen van canonieke teksten, zou een centrale plaats in de schepping van een generatie van studenten die, simpel gezegd, kan niet schrijven bezetten.
Al jaren les compositie aan openbare universiteiten en de vrije kunsten hogescholen en community colleges ook, heb ik verbaasd over deze high-school afgestudeerden en hun schokkende tekorten. Ik heb zat aan mijn bureau, een stapel van hun twee tot drie pagina's papier voor mij, en voelde overweldigd op het punt van fysieke verlamming door alle dingen die ze niet weten hoe dat te doen als het gaat om schriftelijke communicatie in het Engels, al de basisvaardigheden die zeker ze zullen moeten beheersen als ze een kans hebben op slagen in een post-secundaire opleiding.
Ik heb staarde naar de zwarte tekening op de pagina tot mijn wazig zien, kroniek en triaging de manoeuvres zal ik nodig om hen te onderwijzen in 14 korte week: hoe om te controleren of hun zinnen bevatten een onderwerp en een werkwoord, hoe ze hun leden te organiseren rond een centraal idee, hoe je een werkende proefschrift verklaring of enige vorm van proefschrift verklaring bij alle te schrijven. Ze weten niet hoe te schetsen of hoe het organiseren van een papier voordat ze beginnen. Ze weten niet hoe om te bewerken of te corrigeren dat als ze eenmaal klaar bent. Ze plagiaat, vaak per ongeluk, en ik vind mezelf, tenminste voor een moment, opgelucht door deze zin of paragraaf lange reprieves van hun migraine-inducerende, quasi-onbegrijpelijk proza.
En zo kort geleden, ik ben begonnen vroeg hen: "Wat deed je op de middelbare-school Engels les?" En of ik ze vraag als groep of individueel, of ik mijn beste studenten of mijn ergste, de antwoorden die ik krijg minder dan geruststellend te vragen. Ik moet hier aan toevoegen dat mijn studenten laten inschrijven van een breed scala aan scholen, alles van dure prep scholen en het Midwesten publiek, de militaire academies en kostscholen in het buitenland. Maar ondanks deze diversiteit, de antwoorden die ik van hen te krijgen over hun voorbereiding in de taal kunsten zijn verrassend gelijk.
Degenen die het maakte op de eer of AP spoor nauwelijks noemen het schrijven of het lezen van het geheel. Ze praten over het geven van mondelinge presentaties en het houden van het lezen van tijdschriften geëvalueerd met een grote, zinloos te controleren. Ze onthullen het aantrekken van sketches, reenacting enkele scène in een roman of te spelen waarvan de titel ze niet kunnen herinneren. Een student vertelt een maand van junior Engels klasse waarin zij en haar klasgenoten digitaal korte film aanpassingen van het proces geproduceerd in 'The Scarlet Letter. "
Was het echt zo essentieel dat deze studenten Faulkner lezen? De meesten van hen, eerlijk gezegd, lijken te worstelen met gewone oude hedendaags proza, kan het niveau van het schrijven van een te vinden in bijvoorbeeld de New Yorker.
"Maar het schrijven ze moeten doen op school niet zal informeel zijn, 'zeg ik. "En het zal niet worden beoordeeld door collega's, maar door de professoren. Dus wat over specifieke schrijf-en onderzoeksvaardigheden? Hoe zit het met stijl en grammatica? '
Bijna onmiddellijk, zijn toon verschuift van een van back-tikken, pedagogie-spreken om iets eerlijker. Hij lacht. "Het is heel moeilijk om een veel docenten te krijgen die dingen, vooral de grammatica te leren. We hebben zo'n behoefte om studenten in te schakelen. Er is zulk een nadruk op het houden van studenten enthousiasme gaan en het krijgen van hen te willen actief deel te nemen. Wanneer je begint te praten over grammatica, het is net als hen te vragen om hun groenten te eten, en niemand wil om hen te vragen om dat te doen. Ze geven de voorkeur klasse discussie, die is geweldig, maar tot op zekere hoogte, gaat weg in de wind. "
