Ik heb cynisch van mening dat de groei van Twitter zou ons leiden naar een tijdperk van het soort beknopte weten, dat Noel Coward zou begrepen hebben ... verrassing ... dit zal waarschijnlijk nooit ontstaan. Voor degenen onder u die wel schat een goed draaide zin, ik heb een kleine lijst van enkele snarky en beledigende uitspraken van een auteur over een ander.
Iedereen van de lijst is een groot schrijver, een professional in de wereld van het gebruik van woorden om een maximaal effect. Het resultaat is dat dit zijn enkele goede voorbeelden van hoe de taal te gebruiken. Versnijding, terseness, kracht en punch zijn allemaal termen die deze kleine bon mots te passen.
Naast de post-adolescente wereld van de beledigingen komt (in ieder geval voor mij) de Mount Everest van de humor, en het is waarschijnlijk de enige woordspeling die ik leuk vind. Generaal Sir Charles James Napier, de commandant van het Britse leger in India in de jaren 1840, was beperkt in het kader van wat hij kon doen, maar binnengevallen en veroverde de Sindh woestijn (in het huidige Pakistan) zonder officiële orders. In zijn verzending naar de London Times (iets waar veel Britse officieren placht te doen toen) liet hij het woord 'Peccavi' dat is de verleden tijd van het werkwoord om de zonde in het Latijn (letterlijk: "Ik heb gezondigd"), maar ook een woordspeling op de resultaten van zijn expeditie (figuurlijk: "Ik heb Sindh").
Ironisch genoeg kan hij meer bekend om dit ene woord, dan voor de totaliteit van zijn hele militaire loopbaan ... Ik denk dat dit misschien de definitie van een grote bon mot te zijn.
Auteur beledigingen
http://www.apieceofmonologue.com/2011/06/author-insults-quotes.html
Virginia Woolf op Aldous Huxley:
"Alle rauw, ongekookt, protesteren."
Joseph Conrad op DH Lawrence:
"Filth. Niets dan obsceniteiten. "
Vladimir Nabokov over Joseph Conrad:
"Ik kan niet houden Conrad's souvenirwinkel stijl en gebotteld schepen en shell kettingen van romanticus cliches."
Dylan Thomas op Rudyard Kipling:
"De heer Kipling ... staat voor alles in deze verroest wereld die ik zou willen anders was. "
William Faulkner op Ernest Hemingway:
"Hij heeft nooit bekend gestaan om een woord dat een lezer zou kunnen sturen naar het woordenboek te gebruiken."
Oscar Wilde op Alexander Pope:
"Er zijn twee manieren om afkeer van poëzie, een manier is om een hekel aan, de andere is te lezen paus."
Truman Capote over Jack Kerouac:
"Dat is niet schrijven, dat is te typen."
Virginia Woolf over James Joyce:
"[Ulysses is] het werk van een misselijk undergraduate krassen zijn puistjes."
DE PECCAVI PUN
http://www.nytimes.com/1982/08/15/magazine/l-the-peccavi-pun-082854.html
DE PECCAVI PUN
Gepubliceerd op: 15 augustus 1982
Ik was het meeste belang aan de anekdote van Sir Charles Napier in kolom William Safire's "Exit Haigspeak" (op taal, 11 juli) te lezen. Ik denk echter dat de omstandigheden rond zijn boodschap naar Londen, "Peccavi," nogal verschilden, waardoor het een nog betere woordspeling.
De gevechten in de jaren 1840 was in de tijd van de Britse expansie in India. Toch waren er mensen in Groot-Brittannië die twijfelden aan de wijsheid van te snelle een voorschot, en in het bijzonder de vangst van de provincie Sind, die dacht waarschijnlijk leiden tot een overkreditering van de lijnen van communicatie. Napier was dus onder uitdrukkelijke orders niet tot het grondgebied vast te leggen. Zodra hij echter ontdekt, hoe weinig weerstand er was, hij de provincie nam met gemak. "Peccavi" daarom bedoeld zowel "Ik heb Sind," en "Ik heb gezondigd" - misschien een perfecte woordspeling.
Charles James Napier
http://en.wikipedia.org/wiki/Charles_James_Napier
Generaal Sir Charles James Napier, Orde van het Bad (augustus, 10, 1782 - 29 augustus 1853), was een generaal van het Britse Rijk en het Britse leger de Commander-in-Chief in India , bekend om de verovering van de provincie Sindh in wat het huidige Pakistan.
